Still Alive !!!

Met een koud biertje voor onze neus en de geur van Vietnamees eten dat straks geserveerd zal worden zijn we eindelijk eens toegekomen aan een update...een lange update, vooralsnog zonder foto's....traaaaaaaaaage verbinding!
We zijn in Brazzaville (Congo)en wachten weer een of andere lokale feestdag af om later met de boot over te steken naar de Democratische Republiek Congo (DRC) maar daarover later meer. Eerst tijd voor de onstuimige en minder onstuimige belevenissen van de tijd na Ghana...


Betoverend Benin?
De inkt van ons nigeriaanse visum is nauwelijks droog als we Togo verlaten en verruilen voor Benin. Benin, betoverend, vol culturen en rituelen die samenhangen met hun sterke voodoo religie. Toch krijgen wij hiervan maar weinig mee. Voor ons is Benin een beetje meer van het zelfde, ongetwijfeld zwaar onterecht maar wij zijn toe aan een ander stukje Afrika. Langs uitgestrekte palmstranden vol vissers en slavenhistorie rijden we naar de hoofdstad Cotonou om te pinnen en mogelijk alvast geld te wisselen voor Nigeria. Bij het zien van de imense markt waar dat wisselen dan zou moeten gebeuren haken we snel af. We gaan de stad uit, op naar het noorden maar niet voordat we onze 'aanrijding' hebben uitonderhandeld.

Het Afrikaanse verkeer wordt gekenmerkt door het principe ' nemen en nemen' en op een druk kruispunt namen wij een paar millimeter te veel, waardoor de kruisende auto langs onze bullbar schrampte. Het stelt niks voor maar het nonchelante doorrijden wordt niet op prijsgesteld. De man ruikt geld en is woest. Hij weigert onze schikking (goed voor een aantal wasbeurten) en haalde de politie erbij en een vertalende vriend. Oom agent blijkt niet onder de indruk en begrijpt werkelijk waar niet wat hij met de situatie aan moet. Tot zijn spijt krijgt hij de oude geplamuurde deuk niet op ons bordje gelegd. In de tijd dat we erover discusseren poets ik met een doekje de zwarte veeg van zijn lak....we mogen gaan. Een schikking was beter geweest voor de beste man!

Vanuit ons bootje, terwijl een klein briesje ons zeiltje vult, genieten we pas echt van Benin. Met 3 Franse fietsreizigers op weg naar Ganvie, een stiltvillage (palendorp) in het meer. Tuurlijk best toeristisch maar vooral ook erg traditioneel! Gegrepen door het late zonnetje, de romantische Auberge en het koude biertje besluiten we in het 'dorpje' de nacht door te brengen. Het werd een korte nachtje, we zitten om 5.30u al weer op de veranda om in het donker de drijvende markt op te zien starten. Wankele bootjes en zwakke olielampjes lichten langzaam op bij zonsopkomst. Een rustgevend tripje terug naar vaste wal....een goed begin van de dag!

Het dringt tot ons door dat we graag verder willen, Nigeria in en op naar het zuiden. We besluiten 'highlights' in het verre noorden te laten voor wat ze zijn en door te gaan. Onno en Monique zouden we over een weekje weer treffen om samen aan Nigeria te beginnen maar met onze behoefte om te versnellen en de wetenschap dat zij de tijd willen nemen voor Nigeria besluiten we toch ons eigen tempo aan te houden...nog niet wetende elkaar later weer tegen het lijf te lopen....

Dus 1 kersvers echtpaar, 1 Landcruiser en 1 brok opbouwende adrenaline...we gaan op huwelijksreis naar Nigeria!!!



Kilometervreters!!!

De avond voor de grensovergang is er al sprake van verhoogde spanning. Alle waardevolle spullen stoppen we zorgvuldig weg, een deel van ons geld en een onbruikbare bankpas steken we in de moneybelt om af te kunnen geven bij eventuele 'onregelmatigheden' . We lezen nog snel de ervaringen van andere overlanders door en zien dat bij de grens ook sprake is van controle op 'verboden' invoer van groente en fruit...wij onze verse groentevoorraad onderin de koelkast stoppen...onder de blikjes Coca Cola die ongetwijfeld de zoekactie vroegtijdig kunnen beeindigen....blijkt de grens een lachertje!

Sterker nog, voor we het weten staan we zonder formaliteiten naast het bord ' Welcome to Nigeria'.... Huh zo makkelijk kan het niet zijn?! Stukje terug blijkt in een onopvallend gebouw de politiepost. Na veel lachen, handen schudden en stempels vragen we of het beter is om in Benin of in Nigeria geld te wisselen....en de stemming slaat om! Hun ontspannen houding gaat over in kordaat optreden...er wordt een geldwisselaar gehaald. Ons Frans is inmiddels goed genoeg om mee te krijgen dat 4 politiemannen met samen 9 strepen hun uiterste best doen om de koers voor ons nog iets op te vijzelen. We wisselen al onze resterende CFA's, ruim genoeg voor de trip door Nigeria....een land waar je je creditcard liever niet gebruikt.

Voor de uitvoerstempels voor de auto moeten we 20 km terugrijden. De wegomleiding bleek ook het douanekantoor te passeren...handig. Na voorspoedig uitchecken bij Benin stapt onze vriend met 3 strepen bij ons in en leidt ons via een karrespoor naar de anders onvindbare Nigeriaanse kantoortjes. Policeofficer van top tot teen in Nike outfit en slippers ontvangt ons hartelijk. De meest tijdrovende kwestie is dat we hem moeten uitleggen hoe het zit met Holland, The Netherlands, Nederland, Pays Bas, Deutsch, Dutch, Deutschland....

We hebben alle vragen goed en mogen gaan! Inmiddels 12.00u, hoogtijd om het bord 'Welcome to Nigeria' wel te passeren. Het welkomscomitee bestaat de eerste 5 kilometer uit uiterst vage types. Checkpoints om de 500 meter waarbij de doorgang wordt gebarricadeerd met balken voorzien van enorme spijkers....bemand door mannetjes in alles behalve een uniform, geen officiele borden, geen opzichtige wapens, alleen stokken en een spijkerbalk??
Vriendelijk lachen is een paar keer effectief maar dan worden we toch echt gestopt.

Of we uit willen stappen....ons raam doen we 3cm open en de deur blijft op slot....van uitstappen is al helemaal geen sprake. Op de beleefde vraag of ze even wat identificatie willen laten zien wordt grillig gereageerd.....we besluiten ze boos achter te laten en door te rijden, langs de spijkerbalk. Met verhoogde hartslag passeren we nog een aantal 'checkpoints' waar we verder al zwaaiend en glimlachend doorheen kunnen rollen.

In het eerstvolgende plaatsje worden we aggresief door vage mannetjes klemgezet. Ze hebben doorgekregen dat we bij een 'checkpoint' zijn doorgereden. In een schaapachtig gesprek dat volgt bevelen ze ons hun 'onopvallende' auto te volgen naar de office. Geen keus :-(
Office blijkt echter een alles behalve officieel ogend gebouwtje. Onze deuren blijven op slot...en de mannetjes moeten het weer doen met 3 cm open raam. Na het zien, zonder handjes, van onze paspoorten en toeristvisas mogen we gaan....we blijken niet de gezochte terroristen....Vaag!

Met nog ruim 1000km Nigeria voor de boeg rijden we met gemengde gevoelens op weg naar de volgende fuik. Nog niet wetende dat de tientallen die zouden volgen tot de vriendelijkste, humoristische en zelfs gezelligste controleposten van West Afrika zouden behoren. Allen duidelijk geuniformeerd zeg maar. Met indrukwekkend wapenarsenaal en een super autoritaire uitstraling die na onze begroeting altijd wordt omgeturnd in een gulle afrikaanse lach en een krachtig 'You are welcome!' Mocht het nog niet gezellig genoeg zijn dan dwingt het besef dat wij helemaal uit NL zijn komen rijden en op huwelijksreis zijn in Nigeria veel respect af. Hoezo corrupt? Ik zou ze mijn geld lenen.....bij wijze van spreken ;-)

Het is een super intensieve rit door Nigeria. Een land met 126 miljoen inwoners die ons in het verkeer allemaal lijken lastig te vallen. Van de 3 mannen op een moterbike in mijn dooie hoek heeft de driver jeuk aan zijn grote teen....de politieescorte van de zoveelste geblindeerde zwarte Hummer probeert een gaatje te creeeren voor zijn nigeriaanse hotshot, hij kan wel op onze auto slaan maar wij kunnen geen millimeter meer vooruit in de opgestopte megastad. Taxibusjes rijden wel constant....permanent vol gas, halen je in als ze je hebben bereikt...tegenligger of niet. Mijn rijgedrag is nog nooit zo defensief en vergevelijk geweest, ach een Landcruiser voelt zich zo nu en dan ook de berm op z'n gemak. In het kader van 'Size matters' zijn er de trucks, vrijwel allemaal zonder (rem)verlichting en veel zonder spiegels maar allemaal met stadiontoeter. Zij zijn de olietankers van de Nigeriaanse wegen, van koers veranderen is uiterst onwaarschijnlijk en remmen duurt 3 km. We voelen ons regelmatig nietig in ons Landcruisertje.

Strak van de adrenaline bereiken we na een rijdag van bijna 13 uur, 660km en 7 metropolen Calabar. Net in het donker maar met moderne straatverlichting...maar nu even niet. Stroomuitval blijkt daar aan de orde van de dag.

We worden erorm hartelijk ontvangen in de lobby van het poepsjieke Metropolitan Hotel en mogen gratis op hun parkeerplaats kamperen. Dankzij deze tip van andere overlanders zitten wij tien minuten later in ons minst vieze kloffie aan de hotelbar....we worden dronken met 2 biertjes terwijl de wereld volgens CNN op de flatscreen achter ons aan ons voorbij gaat....Time for bed! zzzzzz

Calabar schijnt een voorbeeldstad te zijn voor de rest van Nigeria. Wij ervaren de stad ook als uiterst prettig, Visum voor Kameroen is in een dag geregeld en we doen ons te goed aan Shoarma en ijs in de plaatselijke ' Peach Pit'

Voor we Nigeria verlaten sturen we over een jungletrack eerst nog naar Afi Mountain Drill Ranch. Een apenopvang-, fok- en rehabilitatiecentrum midden in de jungle. Er wordt hard gewerkt aan de herintroductie van Drill Apen. Leken een paar jaar geleden uitgestorven en nemen nu weer in aantal toe. Onzettend sociale hitsige beesten....
Ook vangen ze Chimpanzees op de in NIgeria nog veelvuldig als huisdier worden gehouden...tot ze lastig en sterk worden, of ontdekt door weldenkende mensen. We komen er ook achter dat als je iemand aangeeft voor een strafbaar feit (bijv. houden v Chimps) vervolging en celstraf alleen plaatsvindt als jij bereid bent voor de kosten van de 'gevangene' op te draaien....huh!! Nigeria voelt verrot, corrupt en verknipt....niets nieuws maar nog indrukwekkender als je het aan alles merkt terwijl je er alleen nog maar doorheen raast. We gaan, niet wetende wat Kameroen voor ons in petto heeft......


Kameroen

De grensovergang van Nigeria naar Kameroen was een beetje onduidelijk maar dat valt volledig in het niet bij de uitdaging die ons te wachten staat....Dat de route, nee de HOOFDROUTE van Nigeria naar Kameroen slecht was was voor ons geen nieuws maar dat het zelfs in het begin van het 'kleine' regenseizoen al zo'n 4x4 uitdaging kon zijn dat was toch een verrassing. Het werd een dag om nooit te vergeten. zo'n dag die best gaaf is.....achteraf. 80km track met hindernissen. Op veel delen waar de track weggeslagen is of door metersdiepe gaten onbegaanbaar, waren vaak omweggetjes aangelegd...maar niet overal!
We komen niet vast te zitten maar krijgen een behoorlijk aandeel glibberen en glijen voor de kiezen...poeh. De meeste vetraging zit em in de vastgelopen autos van locals die soms met veel duw en trekwerk zelfs in een 2 wiel aangedreven auto (proberen te) passeren. Ons sleeplint komt bij hun goed van pas. Het viel ons op dat locals absoluut niet nadenken in lastige situaties, ze willen gewoon door en sturen zondermeer een modderpoel in terwijl daar al een auto tot aan het chassis in vaststaat....ongelooflijk! Als een groepje locals letterlijk slaande ruzie krijgen over het gebruik van ONS sleeplint grijpen we in. We wachten allemaal op dezelfde vastgelopen pickup en pas als die los getrokken is met ons lint, kan de rest passeren en kunnen we er allemaal door....mokkend stemmen ze in.

Na deze pittige rit belanden we in het ziekenhuis van Mamfe....we mogen kamperen in hun tuin. De nacht valt die avond snel!

De route die we de volgende dag afleggen naar de kust is gelukkig veel beter, we krijgen weer oog voor het landschap . Schitterende groene jungle met een trotse vulkaan, Mt kameroen, aan de horizon. De kustplaats Limbe doet ons goed. Ontspannen plekje in een hoteltuin, luxe bakker en schitterende omgeving. De rijdagen van Nigeria voelen we nog goed zitten en we nemen een rustdag. De donkerbruine, bijna verlaten lavastranden zijn prachtig. Tot ons ontspannen dagje een andere wending krijgt!

Terug bij de auto beginnen 2 jonge mannen op ons in te slaan! Berry krijgt klappen met (goddank) de platte kant van een groot kapmes.....en dat het de platte kant is weet je pas als je arm er daarna nog aanzit....bizar! Esther vangt flinke klappen op van een grote stok. We schreeuwen de longen uit ons lijf en alles gaat errug snel..je beseft dat het gruwelijk uit de hand kan lopen. Tussen de klappen door lukt het ons ons geld af te geven en de satelliettelefoon waarmee Esther net haar jarige vader had gebeld....hun buit is binnen, het geschreeuw heeft vast geholpen....ze rennen weg, het lavazand wordt hun te heet onder de voeten. Esther heeft gelijk door dat haar arm is gebroken...we zijn nog in een staat van overleven en staan strak van de adrenaline. Springen in de auto en rijden weg....voor de klootzakken besluiten nog op te eisen!

Zo sta je op het strand, zo zit je in een afrikaans ziekenhuis op de spoedopvang (13.00u) Gek genoeg zijn we allebei supper helder en nuchter en eigenlijk heel blij, blij dat het nog zo 'goed' is afgelopen. Die relatieve blijdschap trekt snel weg bij het zien van het afrikaanse ziekenhuis. Esther loopt 3 meter naar de ingang en kan niet meer van de pijn en wordt spontaan duizelig. Berry haalt een afrikaanse rolstoel voor de resterende meters...in voor en tegenspoed....ik weet het weer. De rontgenfoto's worden gemaakt met een museumstuk en tussen de andere spoedgevallen door spalkt de enige arts de arm van Esther provisorisch met 'Zeg eens AAA-spateltjes' Gips hadden ze niet....godzijdank! Op naar de hoofdstad...met de beste medische faciliteiten!

De rit naar Yaounde is lang en pittig. Esther heeft geen pijn zolang ze haar arm maar blijft ondersteunen.....wat ze dan maar doet. We zijn niet van plan het dodental op deze 'dodenweg' verder op te krikken en sturen voorzichtig langs 3 ongelukken naar onze bestemming...de prive kliniek in Yaounde. Onderweg veel beruchte politiecheckpoints, in Kameroen ben je gewoon aan de beurt en verantwoordelijk voor de bonus van het korps. De mitella, de X-ray op schoot en ons verhaal doet wonderen....we zijn op weg naar het ziekenhuis en worden overal moeiteloos doorgelaten....de mens onder de pet!

Het is nu 21.30u, de portier van de kliniek adviseert ons te wachten op de specialist van de volgende dag. "De dienstdoende arts kan het ook 'gipsen' maar is niet zo goed....en alleen maar uit op geld", aldus de portier. We (Berry) slaan de daktent open op de parkeerplaats en begrijpen van de portier ook dat de toiletten in de kliniek niet echt aan te raden zijn en we het beter achter de auto, in de struikjes, kunnen doen....we weten genoeg, morgen om 7.00u zijn we hier weg!

We zetten een hulplijn in en bellen met Hanneke in NL om ons via internet te laten helpen aan telefoonnummers. Iets later hebben we de Nederlandse ambassadeur aan de telefoon (overwerkende ambtenaar) die ons aan de betere adressen voor medische zorg helpt. Via de ambassade van Dem. Republiek Congo, visumjacht gaat door, rijden we naar het beste ziekenhuis van Yaounde. Net als de dag ervoor in Limbe gebeurt er werkelijk niets voordat er betaald is. Berry wordt van loket naar loket geslingerd terwijl Esther in de wachtkamer de van oksel tot oksel rondgaande thermometer weigert...."Ik ben niet ziek!"

Het ziekenhuis zag er veel beter uit dan in Limbe maar heeft niets weg van de Nederlandse standaard. Ht consult (€4,50) met de arts was prettig maar ook enorm confronterend...na overleg met de chirurg stelt hij vast dat er geopereert moet worden....met gips zet je deze breuk niet recht. Oke.....maar niet in Afrika! Gelukkig denkt de verzekering daar ook zo over en vliegen we de volgende dag terug naar Nederland voor een spoedoperatie.

De 'Spoedopvang' bij Marieke (zusje van Roland uit Ghana) en Luigi is hartverwarmend. In een huiselijke omgeving regelen we alles wat nodig is voor ons plotselinge vertrek. De auto stallen we veilig bij Marieke op haar werk....we worden verwend met een italiaanse maaltijd en een heerlijk ontbijt....super! Nogmaals onwijs bedankt!

Op de valreep nog even aangifte gedaan bij de politie, een verhaal apart maar wonderwel gelukt! Uitgezwaaid door Marieke en Luigi stappen we de vertrekhal in. Bekaf en Esther met 6 kussentjes onder haar arm zoeken we vast een filmpje uit en smikkelen we van het Swiss Air vliegtuigdiner.....onze overvallers zouden ons een moeten zien zitten.

Eerste herkenbare element van Nederland is Leiderdorp met scherp in beeld het Heijmans kantoor! We zijn er weer! Erg fijn om de ouders van Esther weer te zien op Schiphol! We praten 5 kwartier in het uur en rijden met hun naar het UMCG in Groningen. De aanleiding had natuurlijk achterwege mogen blijven maar het voelt ook wel goed om (even) terug te zijn.

De parkeergarage van het UMCG is schoner dan de Afrikaanse ziekenhuizen die wij hebben bezocht...en dan de spoedeisende hulp en haar medische staf....wat een heerlijk land! Niet veel later ligt Esther met spalkgips in een ziekenhuisbed met uitzicht op de Martinitoren. Naast het bed alle bagage en de bergschoenen waar de Kameroeneese modder nog op zit. Echt onwerkelijk! Lunch....Stamppot Andijvie met een speklapje....mmmm

Volgende dag al de OK in en er weer uit met een plaatje, zes schroeven en een wond van 8 cm. En dan een periode van herstel, bijtanken en bijpraten met een handjevol mensen.

We lopen totaal ontredderd door Groningen....wat zullen we nemen? We kunnen toch niet alles door elkaar eten.....toch? Appeltaart, Drop, Big Mac menu, ijsjes, Haring, Hollandse pot, Friet Oorlog met Fricandel speciaal, Hagelslag, Pindakaas op bruin brood, Stroopwafels, Bitterballen, Kokosmakronen...Berry groeit in een week weer uit van 66 kg bij aankomst tot een nette 71 kg! Bedankt voor de verwennerij!

Toch blijven we op reis...zo voelt het ook. We zijn op reis in Afrika, en nu alleen ff in Nederland. We willen dan ook zo snel mogelijk weer terug. Bij de laatste controle in het ziekenhuis zegt de arts dat het herstel van de arm niet plaatsgebonden is.....zolang er aan die gebroken arm maar een verstandige vrouw vastzit. Dit interpreteren wij als groen licht en bevestigen onze retourvlucht!

We zijn er weer! Behoorlijk onwennig, onderhandelen met de taxixhauffeur onze spullen niet uit het oog verliezend....duurt weer even voor het weer 'normaal' voelt. Nog een nachtje slapen en dan de auto halen....we zijn weer op reis! Weten wij veel dat het volgende avontuur niet lang op zich laat wachten.....

Wordt vervolgd!



Nu dus in Brazzaville, Congo. Morgen nemen we de ferry naar Kinshasa, Democratische Republiek Congo (oud Zaire). We verwachten a.s. vrijdag ons visum voor Angola in de pocket te hebben....het moeilijkste visum van Afrika! En dan krijgen we maar liefst 5 dagen de tijd om op ons transitvisum Angola te doorkruizen.....2000km aan hobbelwegen!
De grote beloning? Namibie! We zijn ons al aan het inlezen en krijgen weer zin in Afrika, Zuidelijk Afrika deze keer! De arm van Esther hersteld trouwens prima....de wond is netjes dichtgegroeid en vooralsnog verzet Berry alle fysieke arbeid....In Namibie weer een rontgenfotootje laten maken en tot die tijd alleen in de mitella bij checkpoints, ambassades en grensovergangen ;-)