Winter in Namibie

We zijn het inmiddels gewend dat een grens ook een overgang is in cultuur en gevoel bij een land. Nu we in Namibie zijn aangekomen voelt dat toch wel iets extremer. De overgang is nog een beetje geleidelijk omdat in het noorden van het land de oorspronkelijke zwarte bevolking het straatbeeld bepaald. Traditionele dorpjes zijn hier nog te vinden en worden afgewisseld met plaatsen als Ondangwa waar een overschot aan supermarkten, benzinestations en barretjes lijkt te zijn. Lunchtijd, een broodje 'Boerewors' van de Shoprite, een Zuid Afrikaans supermarktketen waar we weer 'alles' kunnen krijgen. Op de parkeerplaats spreekt het 'Armed Response Team' ons aan..."Blijf bij je auto want er lopen hier veel criminelen rond", lekker is dat. We zullen nog vaker merken dat je in Namibie minstens net zo scherp moet zijn als in Centraal Afrika.

We komen bij van de rit door Angola en gaan op Tijgerjacht in Etosha National Park. Nog steeds met Jeroen en Ashley, onze lifters. Luie leeuwen met jakhalsen in hun voetsporen zetten de kudde wildebeasten op scherp. Een olifant neemt een modderbad. Giraffen staan in de spagaat te drinken en de savanne is besprenkeld met zebra's en alle denkbare antiloopsoorten. Parkprijzen zijn behoorlijk gestegen de laatste 2 jaar, een nachtje kamperen in het park kost ons € 60,-, we besluiten er 1 nachtje te blijven en kijken 's avonds vanaf een natuurlijke tribune met een koud biertje naar de verlichte drinkplaats. Een kudde olifanten lest de dorst, puber-olifant probeert 2 neushoorns te imponeren....zonder succes. De leeuwen blijken in de grote grijshuiden geen prooi te zien en wachten in de struiken tot hun diner wordt 'geserveerd' .... Om 5.00 uur zijn we weer op, om met zonsopkomst weer over de savanne te toeren. Het is echt koud totdat de zon gaat schijnen, warme porridge (pap) blijft op deze momenten ons ultieme ontbijt. We rijden het park uit richting de Backerei in Outjo....zonder een tijger te hebben gezien.

We zijn het niet altijd eens met de lovende beschrijvingen in de Lonely Planet reisgidsen maar over de apfelstudel in Outjo zijn we het zeker eens! Een van de positieve invloeden van de duitse kolonisten. 's Avonds houden we een afscheidsetentje voor Jeroen.....zo lopen ze in Etosha en zo liggen ze op ons bord, Oryx en springbok blijken ook in steakvorm prachtige beesten.

Sinds een dag zijn we stuurloos, onze gps heeft het begeven. We passen ons plan aan en rijden naar Windhoek, de hoofdstad. Als ons engels te wensen over zou laten, zouden we hier met duits ook een heel eind komen. De gps blijkt een unieke storing te hebben, klinkt goed maar betekent vervangen....grrrr. Ashley, onze liftende kiwi, koopt een nieuwe tent....een dubbeldoek (gelijk zijn eerste NL woordje) De Winkelcentra zijn 'sjiek de friemel' waar de geur van verse fudge verboden zou moeten worden.

Namibie is ook duidelijk een vakantiebestemming. De witte 4x4's met daktenten kom je in alle uithoeken tegen...vaak brandschoon en bestuurd door een toerist in kaki 'safari-outfit'. Een land voor droomvakanties...maar ook voor backpackers. We kamperen bij een backpackershostel en wanen ons bijna in Europa. De sfeer, de gesprekstof en de grote groepen die vanuit de overlandtruck naar de bar snellen....
We passen ons een klein beetje aan en gaan eten bij de KFC en ontsnappen nog maar net aan een assertieve zakkenroller. Je voelt je hier erg blank in een land waar dan geen Apartheit heerst maar waar de werelden voor blank en zwart toch ver uiteen liggen. Hoge electrische hekken met scheermesjesdraad domineren het straatbeeld in veel stedelijke buurten en de helft van de mensen op straat lijkt hier voor de beveiliging te werken.

Na een hoop geregel rijden we de natuur weer in. Het landschap ziet er door onze nieuwe voorruit nog mooier uit. Tijd voor wat lichamelijke inspanning...we gaan wandelen in Naukluft Mountains. We komen 's middags terug bij de camping en geloven onze ogen niet. We zijn niet de enige die wat lichaamsbeweging kregen die dag. Een groep bavianen heeft onze daktent als springkussen gebruikt! Hele tent naar de klote! De ranger was ons vergeten te vertellen dat we daktent moesten dihtklappen...
We fixen 's ochtends de tent. Blijkt reuze mee te vallen. De 3 gebroken stokken kunnen we vervangen en 't werkt weer als vanouds. De ranger, die zich toch behoorlijk schuldig voelt, heeft een gratis nachtje op de camping (€ 90,-) in de duinen van Sesriem geregeld, sympathiek.

Sesriem met de Sossusvlei is met Etosha samen toch wel de grootste toeristische trekpleister van het land. Het is ook wel begrijpelijk stellen we vast als we in de grote zandbak staan. Op een van de hoogste duinen van de wereld zijn we getuige van een schitterende zonsopkomst, ons ontbijtje smaakt hier uitermate goed. Het is hier toch weer heel anders dan de zandduinen die we in de Sahara doorkruisten, alweer een half jaar geleden. Genoeg bekeken nu, tijd voor wat aktie! Op naar de 'Adrenaline hoofdstad' van Namibie...Swakopmund.

'Duitser dan Duitsland', schrijft de Lonely Planet. Nou dat is niet helemaal waar maar 't scheelt niet veel. We pakken een filmpje in de bioscoop naast de 'Biergarten'....'No country for old man' ...gelukkig wel in het Engels. We kopen een stuk hardboard dat dienst gaat doen als 'Sandboard', op naar de hoogste zandduin! Met zweet tussen onze billen staan Ashley en ik bovenaan de steile helling...Esther maakt de foto's deze keer. We storten ons op onze sandboards en zijn op het ergste voorbereid. In enkele seconden vindt een enorme verplaatsing plaats....niet zo zeer van ons maar van het zand onder ons board. We schuiven bijna een kuub zand voor ons uit en hebben de snelheid van een afrikaanse internetverbinding. We proberen nog twee andere technieken en zijn het duinklimmen nu goed zat. Op weg terug naar onze camping krijgt Ashley een ingeving....op je sandboard achter de auto door het zand gesleept worden is een goed alternatief! Een succes! Ashley blijkt geoefend te hebben op de Nieuw-Zeelandse stranden en blinkt uit....ach ik ben ook al 5 jaar ouder, te oud om het echt onder de knie te krijgen. Ik zie mijn uitdaging in het maken van 'achtjes' terwijl Ashley met 30 km/h achter de auto hangt op een plaatje van 2 euro.

In Swakopmund komen we ook Vincent en Laura weer tegen, een NL stel dat met hun Landcruiser via de oostroute naar beneden is gereden....werkt inspirerend. We krijgen steeds meer zin om via het oosten naar 'huis' te rijden. Ach tot Zambia hoeven we daar nog geen ei over te leggen. Daar gaan we via het oorspronkelijke plan via Malawi en Mozambique naar Zuid Afrika om vanuit kaapstad de auto te verschepen en terug te vliegen.

Na alle westerse verwennerij is het weer hoog tijd voor een stukje 'Afrika'. Hoe verder we noordwaards rijden en hoe slechter de gravelwegen worden, hoe mooier. Via toeristische highlights als Twijfelfontein met haar 'Rock engravings' komen we uit in het afgelegen Purros. Betoverend landschap met bijzondere Himbavolk...doet ons goed. De campsite is geweldig. Zoals op veel plekken in Namibie met houtgestookte hete douche en eigen kampvuurplaats. We bakken ons eerste brood in de gietijzeren ' Dutch Oven' met de kolen uit ons vuur....supergeslaagd stellen we bij het ontbijt vast. WIj hebben geen bakker meer nodig voor vers brood. Aan het eind van de middag rijden we naar de canyon in de buurt....op zoek naar woestijnolifanten. Als we er dan een tegenkomen is het toch vrij spannend. Het forse mannetje komt oorklapperend en slurfslingerend op ons af. De kloof geeft ons niet veel ruimte en we hebben eigenlijk geen idee hoe de olifant verder zal reageren op onze aanwezigheid. Onze Landcruiser mag dan ruim 3 ton wegen, we voelen ons toch niet helemaal veilig. Keren lijkt de beste optie....geen spectaculaire foto's dus van deze bijzondere ontmoeting.

Ook vrijwel geen foto's van de bijzondere Himbastam. Vrouwen slechts gekleed in en lapje dierenhuid en volledig bedekt met een rood mengsel van vet en oker. Dit volk is toch wel het primitiefste van wat we tot dusver gezien hebben in Afrika.

Een dikke week in afgelegen gebied, veel bushcampen, vuurtjes en broodbakavonturen verder, sluiten we af bij Epupa Falls. We staan pas aan het water een paar meter van de waterval. Opnieuw aan de grens met Angola. De Waterval is eigenlijk een verzameling van watervallen en stroompjes die tussen de rotsen en de baobabbomen doorstroomt. Erg mooi. Wij gaan er op krokodillen jacht en schieten er een paar foto's.

Het fenomeen kijken naar anderen die zich op de camping installeren is ook buiten Europa erg vermakelijk. In plaats van geklungel met (liefst nieuwe) bungalowtenten zorgt hier de Zuid-Afrikaanse invasie voor vermaak. Een konvooi van 5 blinkende auto's rijdt het terrein op. Twee grote 4x4 camptrailers vormen het centrale punt van het kampje. Een zuivere gesloten circel wordt gevormd met auto's en tenten en gevuld met alle denkbare outdoorgadgets....tot opvouwbare prullebakken aan toe. Ze lijken het drukker te hebben met hun ' Outdoor Experience' dan met de schitterende omgeving...en wij hebben het dan weer druk met hen. Onder het genot van een koud biertje met de waterval op de achtergrond....good fun!

Tijd om verder te trekken. Op naar het oosten...net zolang gefriemeld met de gps tot de beste route weer via de Backerei in Outjo liep....de apfelstrudel lijkt iets kleiner vandaag.

Tsumeb is de laatste grote plaats voor we weer de bush in duiken. In de huiselijke sfeer van een backpackershostel zie ik 'onze' oranje leeuwen op het trapveldje spelen. Al twee dagen aangehoord dat het NL-elftal een grote kanshebber is....fantastisch om dit uit de mond van duitsers te horen.....een NL-Duitsland finale wordt voorspeld in Tsumeb. Tot een paar dagen terug wist ik niet eens dat 'we' in de race waren. Ik zag Nederland-Rusland en ging veel te laat naar bed....met een kater.

Op weg naar Bushmanland in het wilde oosten maken we nog een stop bij de 'Jagermeister', een duitser die na de nodige avonturen in Namibie is blijven hangen. Het schuurtje blijkt een superknus restaurantje waar we een fenomenale zebrasteak eten...met bratkartofeln. Als toetje mogen we de morgenochtend met een van zijn jachtspeeltjes spelen....schieten met een Browning 9mm. Onze prooi is al snel levenloos, de kartonnen doos is doorzeefd, we zijn geslaagd!

Ongewapend komen we aan in Kaudoum Game Reserve, een afgelegen wildreservaat met 2 vervallen maar gratis campsites. We weten dat er veel olifanten zitten en zijn al veel hopen verse stront tegen gekomen. Na onze onmoeting in Purros checken we bij de ranger wat te doen bij een ontmoeting...."It depends" begint hij al lekker. "Soms blijven staan met ronkende motor, soms wegrijden....het blijven wilde dieren je weet het nooit. En er zijn veel boze mannetjes in het park". "Vallen ze auto's aan?" vragen we. " Meestal niet, maar ze hebben de auto van een ranger een keer op de slagtanden genomen....zoals ik al zei het blijven wilde beesten" En lachend wenst hij ons veel plezier. Terwijl we langs het waarschuwingsbord voor Olifanten, Leeuwen en Hyena's op de camping lopen, hervinden we moed. Toch een beetje onzeker sturen we over de smalle zandpaden tussen de Acacia's door naar en drinkplaats. Door alle struiken zien we vrijwel geen wild...zelf niet bij de drinkplaats....het geeft vandaag bijna een rustig gevoel. En dan spot ik een groepje met 2 babyolifanten...op 50 meter van het pad. Papa is boos! Tenminste dat lezen we in zijn imponerende lichaamstaal, we kiezen voor de techniek 'wegrijden', werkt goed...ook bij de volgende ontmoeting. Zodra je de auto stopt om ze te bekijken draait het vele tonnen wegende beest zich verbazingwekkend snel om en laat zien dat zijn oren groter zijn dan de onze....we begrijpen de boodschap. Esther is er klaar mee, genoeg dikhuid voor een dag.

Ashley en ik rijden voor zonsondergang nog even naar een drinkplaats. Veel relaxter sfeertje, open savanne en een olifant die zich niet echt met ons bezig houdt. Op de camping zien we leeuwensporen ....tijd voor een vuurtje. Nu we het broodbakken goed onder de knie hebben is het tijd voor een nieuwe culinaire uitdaging....we maken onze eigen pizza. Hectiek rond de vuurplaats en timing is alles. Het smaakt ons uitstekend....beter dat het witbrood met brokjes chocola, een paar dagen eerder...

De zon komt weer op, we kijken vanuit onze daktent over de open savanne op een kudde wildebeasts. Goed geslapen, vast genoeg om de Hyena niet gehoord te hebben...Ashley blijft zich verbazen. Door sporen in enorm mul zand banen we ons een weg het park uit. 60 kilometer ploegen we in 4x4 op lage bandenspanning probleemloos door het terrein. Vast zitten in een gebied vol olifanten en leeuwen staat niet bovenaan ons lijstje.

Voor we de grens met Botswana oversteken komen we weer in backpackerssferen....een camping waar we het laatste plekje kunnen bemachtigen, het hoogseizoen is begonnen!
Het is een hippe plek met een overdaad aan 'grapjes' als "Warning, this shower contains H2O". Een erg mooie setting, we douchen tussen het groen en poepen in de bush....maar anders dan anders.

Whats Next? We gaan Botswana in. Via de Okavango Delta (Wetland vol wildlife) en Chobe National Park naar de grens met Zambia, in de buurt van de Victoria Falls....een van de 7 wereldwonderen!

Ontzettend fijne vakantie allemaal!